سمت خيال دوست
	ماه رنگ تفسیر مس بود مثل اتدوه تفهیم بالا می آمد سرو شیهه بارز خاک بود کاج نزدیک مثل انبوه فهم صفحه ساده فصل را سیاه می زد کوفی خشک تیغالها خوانده می شد از زمین های تاریک بوی تشکیل ادراک می آمد دوست توری هوش را روی اشیا لمس میکرد جمله جاری جوی را می شنوید با خود انگار می گفت هیچ حرفی به این روشنی نیست من کنار ذهاب فکر می کردم امشب راه معراج اشیا چه صاف است                                                                ~سهراب سپهری~
نوشته شده توسط نوشین عبدالله زاذه نظرات 6

	دلم گرفته خدایااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا   دلم خیلی گرفته از این زمونه از این همه تنهایی دلم میخواد برم یه جایی راحت گریه کنم داد بزنم اینقدر گریه کنم و داد بزنم تا از همه باید و نباید ها و چه شدن ها خالی بشم همه زندگیم شده شک بودن و نبود رفتن و نرفتن آدم یا باید زمینی باشه یا آسمونی فضای بین برای دل جز بی قراری چیزی نداره                ادامه مطلب
نوشته شده توسط نوشین عبدالله زاذه نظرات 3

	همه از عشق می گويند. همه برای خودشان عاشق هستند. درد دل می کنند ، بغض مي كنند، گريه مي كنند ، مي ميرند و... . اما عاشقي چيست؟ شب نشيني مي كنم. چون درد عشق امانم را بريده است. چشمانم خسته هست ولي پلك ها ... سنگيني را به شوق ديدار روي معشوق ، تحمل مي كند. عشق در سينه ي من است كه اين گونه فروزان گشته ام. كسي تاب در آغوش كشيدنم را ندارد ، مگر آن پروانه كه ز جانش گذشته است ؛ چون آتش درونم هر دلي را خواهد سوزاند. (( اي عشق از آتش اصل و نسب داري از تيره ي دودي از دودمان باد )) با خودم گفتم كه(( عشق را تفسير در او مي كنم )) غافل از آنکه دریای عشق کجا و قلم من و پیمانه ی یار کجا . ديگر تواني ندارم ، درمانده و ناچيزم . آخر يا در آتش عشق خواهم سوخت و يا ذوب در عشق شده و عاشق خواهم شد                ادامه مطلب
نوشته شده توسط نوشین عبدالله زاذه نظرات 5

محمود و....
	mahmud leta fate hoozooret roo dashte por az shaghayegh haye vahshi ke letafate shabname pakoo zoolal roo gol bargash adamoo yade chashmane nafezoo zoolalet miyandazad chshmaniike haman nehahat vaghtii labhaye sorkham bar labane toost dar dashtii ke derakhtanash ba name baran atre del n00sheeni be ehsase har 2 miide ha vaye sarde in ja maroo be mashiine arezoohaye diirenet miibare kash too ye mashiin ke azara bashe              ادامه مطلب
نوشته شده توسط نوشین عبدالله زاذه (نظر بدهید.)

	کاش می شد که من پروانهء باغ رو یا های تو باشم اگر نمی خواستی بچسبانی ام به کلکسیون آرزوهای ِ دست یافته ات، می شد که تو شهسوار رویاهای من باشی اگر نمی خواستم محبوست کنم، در کاخ توقعات ِ بر نیامده ام می شد که ما تصویر زیبای عشقی بی تمام باشیم بر دیوار ناممکن ها اگر یاد گرفته بودیم عاشقی را
نوشته شده توسط نوشین عبدالله زاذه نظرات 2

	کم کم یاد خواهی گرفت تفاوت ظریف میان نگهداشتن یک دست و زنجیر کردن یک روح را اینکه عشق تکیه کردن نیست و رفاقت، اطمینان خاطر و یاد می‌گیری که بوسه‌ها قرارداد نیستند و هدیه‌ها، معنی عهد و پیمان نمی‌دهند. کم کم یاد میگیری که حتی نور خورشید هم می‌سوزاند اگر زیاد آفتاب بگیری باید باغ ِ خودت را پرورش دهی به جای اینکه منتظر کسی باشی تا برایت گل بیاورد. یاد میگیری که میتوانی تحمل کنی که محکم باشی پای هر خداحافظی یاد می‌گیری که خیلی می‌ارزی.
نوشته شده توسط نوشین عبدالله زاذه (نظر بدهید.)

	خداوندا ! مگر نه‌اینکه من نیز چون تو تنهایم پس مرا دریاب و به سوی خویش بازگردان ، دستان مهربانت را بگشا که سخت نیازمند آرامش آغوشت هستم
نوشته شده توسط نوشین عبدالله زاذه (نظر بدهید.)

	دروغ گوی بزرگ دروغ گوی کوچک دروغ گوی خاموش در تابوت دروغ گوی خفته در رحم مادر دروغ گوی زنده ی آدم نما دروغ گوی آراسته به جامه ی ابریشمین دروغ گوی ژنده پوش دروغ گوی سپید پوش دروغ گویی سبز پوش دروغ گوی مشکین پوش و هزاران دروغ دیگر... ولی حقیقیت این است که دروغ ، دروغ است و فرقی هم ندارد که بزرگ باشد یا کوچک خاموش باشد یا زنده سپید باشد یا سیاه ابریشمی باشد یا سبز خفته در تابوت باشد یا خفته در رحم مادر، دروغ دروغ است و زشت ترین چهره ی ست که خداوند خلق کرده مواظب باشید که زشت ترین انسان روی کره ی زمین نباشید همین.....
نوشته شده توسط نوشین عبدالله زاذه (نظر بدهید.)

	نه تو می مانی ... نه اندوه ؛ و نه هیچ یک از مردم این آبادی؛ به حباب نگران لب یک رود قسم... و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت؛ غصه هم خواهد رفت... آن چنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند؛ لحظه ها عریانند... به تن لحظه خود جامه اندوه مپوشان هرگز...
نوشته شده توسط نوشین عبدالله زاذه نظرات 2

درد دل....
	از یک عاشق شکست خورده پرسیدند : بزرگترین اشتباه : گفت عاشق شدن... گفتند بزرگترین شکست : گفت شکست عشق... گفتند بزرگترین درد : گفت از چشم معشوق افتادن... گفتند بزرگترین غصه : گفت یک روز چشمان معشوق را ندیدن... گفتند بزرگترین ماتم : گفت در عزای معشوق نشستن... گفتند قشنگترین عشق : گفت شیرین و فرهاد... گفتند زیباترین لحظه : گفت در کنار معشوق بودن... گفتند بزرگترین رویا : گفت به معشوق رسیدن... پرسیدند بزرگترین آرزوت : اشک در چشمش حلقه زد و با نگاهی سرد گفت                                      مرگ
نوشته شده توسط نوشین عبدالله زاذه نظرات 1

	1 2 3 4 5 6 »